– Pierwszy określa skuteczność izolacji w ograniczaniu przepływu dźwięku, czyli straty w transmisji dźwięku. Im wyższa wartość wskaźnika, tym strata transmisji jest większa i izolacja dźwiękowa skuteczniejsza – wyjaśnia Paweł Stankiewicz, ekspert firmy Owens Corning PAROC Poland, producenta izolacji technicznych z wełny kamiennej. – Druga wielkość opisuje dźwiękochłonność danej izolacji, co wynika z jej struktury i grubości, a dokładniej oporności przepływu powietrza przez materiał. Im oporność przepływu mniejsza i im grubszy materiał, tym łatwiej energia akustyczna wniknie do wnętrza izolacji i w niej zostanie – dodaje.
Wełna kamienna – brzmi jak rozwiązanie
Mając na względzie wspomniane wielkości fizyczne, nasuwa się naturalne pytanie: który materiał sprawdza się najlepiej do wyciszania przewodów klimatyzacyjnych i szachtów wentylacyjnych? Odpowiedź jest równie naturalna: wełna mineralna. Ten sprężysty materiał pochodzenia skalnego, oprócz właściwości wyciszających, zapewnia także skuteczną izolacyjność termiczną, niepalność i wytrzymałość, przez co jest najpopularniejszym rozwiązaniem w tego typu zastosowaniach.
– Wełna kamienna składa się z zaburzonych włókien oraz uwięzionego pomiędzy nimi powietrza, dzięki czemu skutecznie powstrzymuje rozprzestrzenianie się dźwięku. W zależności od gęstości konkretnego wyrobu, wełna w różnym stopniu może pochłania fale dźwiękowe, dlatego stosuje się ją zarówno do wytłumiania pomieszczeń i korekcji pogłosu, jak i do izolacji akustycznej. Dobra dźwiękochłonność wełny pozwala także na wykorzystanie jej do izolowania akustycznego wewnętrznych powierzchni przewodów wentylacyjnych oraz do budowy tłumików – wymienia Paweł Stankiewicz.
Wyznaczniki kształtu – szczegół, na który warto zwrócić uwagę
Porównując i dobierając konkretne rozwiązanie izolacyjne do danego środowiska pracy instalacji, warto jeszcze zwrócić uwagę na tzw. wyznaczniki kształtu. Precyzują one bowiem, w jakich częstotliwościach dany produkt izolacyjny sprawdzi się najlepiej. Wyznacznik kształtu informuje, że wartość praktycznego współczynnika pochłaniania dźwięku αp przekracza o 0,25 lub więcej przesuniętą krzywą odniesienia, w pasmach częstotliwości niskich (250 Hz, wyznacznik L), średnich (500 Hz, wyznacznik M) lub wysokich (2000 Hz, wyznacznik H). Produkty o teoretycznie tej samej klasie pochłaniania dźwięku, w warunkach roboczych mogą charakteryzować się innymi parametrami, co ilustruje poniższy wykres.
– Obydwa rozwiązania spełniają wymagania klasy pochłaniania dźwięku C. Przy bliższym przyjrzeniu się szczegółowym parametrom zobaczymy jednak, że płyta o grubości 30 mm posiada wskaźnik pochłaniania dźwięku αw = 0,65 i wyznacznik kształtu MH, co znaczy że najbardziej efektywni izoluje w zakresie średnich i wysokich częstotliwości. Płyta o grubości 50 mm charakteryzuje się wskaźnikiem pochłaniania dźwięku αw = 0,60 oraz wyznacznikiem kształtu LM. Najlepiej będzie więc sobie radzić w zakresie niskich i średnich częstotliwości – podsumowuje Paweł Stankiewicz.
